به روایتِ برادران
خانوادهی ما، همواره در میانهی تلاطمهای تاریخ و مبارزات انقلابی بود. از «امرالله» که از ده سالگی، در برابر بیعدالتیها قد علم کرد و در میان سپاه دانش، نمادِ شجاعت بود؛ تا «روحالله»، آخرین فرزند که راه برادرش را ادامه داد.
او که با عشق به جبهه، از آرامشِ خانه میگذشت، در نهایت نیز در میان نبردهای دشوار، شهید شد. او که در میان غبار جنگ، در جستجوی معنا بود، در سالگرد شهادتِ امرالله، جسمش به خاکِ پاک و روحش به افلاک پیوست. ما که در میانهی ناملایمات، همواره به یادِ آن روزهای مبارزه و آن کلامهای حق بودیم، میدانیم که خونِ این برادران، جریانی است که هرگز متوقف نخواهد شد.
ما، فرزندانی هستیم که با نگاه به مسیرِ این مردان، آموختهایم که جسم از میان ما میرود، اما روحِ آنها، همچون نسیمی خنک، در میان ما جاری است. من گاه در دو راهیهای زندگی، صدایی میشنوم که مرا به سوی حق رهنمون میشود؛ شاید همان روحِ پاکِ شهیدان است که هنوز در کنار ماست.
