آنچه علیرضا را از بسیاری متمایز می‌کرد، فقط شجاعتش نبود؛ دلِ عاشق و پیوند عمیقش با معنویت بود. در میان گرد و غبار جبهه، نام اهل‌بیت برایش پناه بود و یاد کربلا چراغ راه. گویی همه چیز را از آن سرچشمه می‌گرفت: صبر، استقامت، مردانگی و وفاداری.
وقتی سخن از حضرت اباعبدالله علیه‌السلام به میان می‌آمد، حال و هوایش رنگ دیگری می‌گرفت. برای او جبهه فقط میدان نبرد نبود؛ میدان امتحان وفاداری بود. همان‌گونه که مردان کربلا در لحظه‌ی تصمیم، راه خود را انتخاب کردند، او هم می‌خواست مردِ لحظه‌های سرنوشت‌ساز باشد.
بعضی بدن‌ها زخمی می‌شوند، اما روحشان استوارتر از پیش می‌ایستد. علیرضا از همین جنس بود.
رنج را می‌فهمید، درد را می‌چشید، اما نمی‌گذاشت درد، هدف را از او بگیرد. اگر قرار بود راهی نیمه‌تمام بماند، دلش آرام نمی‌گرفت. در نگاه او، مجروحیت پایان راه نبود؛ فصل دیگری از وفاداری بود.
